Anthony Bosschem

Voor de Gouden Muur is het een geïmproviseerde janboel, daar krioelt het volk in de luidruchtige chaos van het dagelijkse leven, en dat daar niet alles in het honderd loopt is te danken aan de wereld achter de Gouden Muur. Als het oog van de cycloon ligt daar de wereld van de macht, in mysterieuze stilte, beheerst, betrouwbaar, overzichtelijk als een schaakbord: een soort gelouterde wereld van platoonse Ideeën. (…)
Het wordt bevestigd door de donkere pakken, de geruisloze limousines, de bewaking, het protocol, de perfecte organisatie, de fluwelen rust in de paleizen en ministeries. 

In “De ontdekking van de hemel” schrijft Mulisch een treffende analyse neer over het funtioneren van de wereld van de macht, en zijn verhouding met die van het “gewone volk”. Deze passage is mij als ondernemer zonder werkervaring altijd bijzonder bijgebleven, een reden om ze nu ook met u te delen.

Mijn Gouden Muur.

Waar de Gouden Muur in het boek gebruikt wordt om de politieke macht te illustreren, kan de metafoor ook perfect dienen om een ander licht te werpen op de ondernemerswereld. Elke keer ik voor het eerst naar een klant reed, bekroop mij immers hetzelfde gevoel: als outsider drong ik een wereld binnen van mensen die weten waar ze mee bezig zijn, en moest ik proberen om hetzelfde uit te stralen. Maar hoe doe je dat op een geloofwaardige manier?

Verkleedpartij!

Je begint de uiterlijke kenmerken van de wereld achter de Gouden Muur te kopiëren. Men mocht niet zien dat ik met de fiets gekomen was, dus die kwam in een nabijgelegen struik terecht. Samen met mijn fietskleren overigens, die vervangen werden door een kostuum. Het minibudget dat voorhanden was werd gebruikt om visitekaartjes te drukken en een aktetas te kopen die er “ondernemerig” uitzag. 

Het kopiëren - of nabootsen - van die uiterlijke kenmerken helpt om de zenuwen te verminderen. Ondertussen lopen je kilometers op de meeting-teller op, en begin je gerodeerd te raken. Meer en meer neem je de vrijheid om de nagebootste uiterlijke kenmerken van je af te gooien. De reden daarvoor ligt in de Gouden Muur zelf.

Van welke aard is de Gouden Muur? (…) in werkelijkheid is zij geen product van de machtigen, maar van de machtelozen zelf, zij is de uitkristallisatie van hun eigen verering, ontzag en vrees. Maar als de machtelozen dus in feite niets anders vereren dan hun eigen verering (…) wat blijft er dan over voor de machtigen? Wat zijn zij dan? Is iemand eenmaal door de Gouden Muur gedrongen, wat ziet hij dan? Niets bijzonders. Gedoe van gewone mensen, niet interessanter en ook niet anders van aard dan dat van de machtelozen. Zij oefenen de macht niet uit op een of andere “machtige” onontkombare, als het ware wiskundige zekere manier, zoals de machtelozen denken, maar even rommelig en improviserend als elke machteloze zijn zaakjes bereddert.

Eens je als ondernemer zonder enige ervaring aan de andere kant van de Gouden Muur hebt gestaan, zie je dat de wereld waar je vol ontzag naar kijkt ook bestaat uit gewone mensen. Dat die uiterlijke kenmerken waarachter je grootsheid verwachtte slechts een dun laagje vormen bovenop een mens zoals jij. Een erg bevrijdende gedachte.

Overal Muren.

De Gouden Muur is overigens niet enkel van toepassing op de politiek of op ondernemerschap. Elke wereld - echt of virtueel - waarvan je denkt dat je er niet bijhoort is erdoor omringd. Te weten dat je achter deze muur steeds dezelfde mensen zal tegenkomen, kan je leven een stuk minder beangstigend maken.

Het probleem met die Gouden Muur.

De Gouden Muur heeft zeker zijn functie. Ik ga nog altijd gekleed in een casual kostuum naar nieuwe klanten en ook die aktetas sleur ik nog achter mij aan. Het is een ritueel dat helpt om me op te laden, en nog altijd vertrouwen geeft.

Het jammere aan de Gouden Muur is dat het jonge mensen tegenhoudt om zelf als ondernemer te beginnen. Spreek ik met leeftijdsgenoten over het starten van een eigen bedrijf dan reageren ze alsof dat een enorme prestatie is, en vragen ze zich luidop af hoe dat me in godsnaam gelukt is. Ineens zien zij mij achter die Gouden Muur staan, terwijl ik luttele minuten daarvoor nog gewoon aan hun kant stond.

Sloop de Muur.

Zoals ik in een vorige blogpost schreef is die Gouden Muur van ondernemerschap voor een groot deel de verantwoordelijkheid van ondernemers zelf. Gedreven door ego laten we hem overeind staan of zetten we er regelmatig een paar stenen bij. Niet enkel door te beklemtonen hoe zwaar het is, maar ook door te verbergen hoe plezant en ‘gewoon’ ondernemen eigenlijk is.

Zelf probeer ik leeftijdsgenoten duidelijk te maken dat er achter de Gouden Muur een wereld schuilt waar je met een gezonde dosis gezond verstand perfect kan overleven. En dat het daar zo plezant is achter die Muur, dat ze gerust eens aan de andere kant mogen komen kijken.

“Ook dit is ondernemen.”

Om andere ondernemers de kans te geven ook de boodschap van een plezant ondernemerschap te verspreiden, zijn we onlangs met ookditisondernemen.be begonnen. Een blog waar we momenteel met zeven ondernemers aan de hand van simpele blogposts het plezier van het ondernemerschap willen etaleren.

Zin om mee te schrijven aan ookditisondernemen.be, of om gewoon van gedachten te wisselen? Laat iets weten: anthony(at)youreca(punt)be - @anthonybosschem