Anthony Bosschem

We zijn al een tijdje op zoek. Lisa, ik en een andere kater. Het is niet dringend maar we kijken er wel naar uit, een huisje van onszelf.

Wat we zoeken:

• Huis in Ledeberg/Gentbrugge
• Budget: € 200.000
• Er mag werk aan zijn, maar het moet bewoonbaar zijn
• Min. 2 slaapkamers (liefst met mogelijkheid om een derde slaapkamer te maken)
• Tuintje. Absoluut.

Je kan ons helpen door dit bericht te verspreiden, of een huis te tippen op anthonybosschem - at - gmail - dot - com.

De gouden tip mag op ons kosten brunchen in Huize Colette. 

Demonstration of our Education system in a single image

MacBook Pro 17” (2008) te koop: € 1000

• Alle details over dit model vind je hier op EveryMac.com
• Aankoopprijs in 2008 was +/- € 2700
• Enkel klein deukje in rechterhoek vooraan (zie foto’s)
• Met splinternieuwe lader
• Goed onderhouden, batterij nog in goede staat (zie foto’s)
• Weg wegens laptop van het werk + aankoop ipad

Komen ophalen in Gent, verkoop enkel via Twitter. First come first served!

moreminorissues:

vort!

castemelijn:

Some things you should never forget.

Kobe Ilsen kaapte met zijn Volt Reclametest de Best Creative Feature (Television) prijs weg op de International Media Excellence Awards. Zeker niet onterecht.

Dhr. Ilsen presenteert zeer vlot en slaagt erin informatie en entertainment op een aangename manier te presenteren. Zijn sympathieke hoofd helpt hem daarbij, en maakt hem een figuur waar je moeilijk kwaad op kan worden.

Ook het format zit ingenieus in elkaar. Waar in reclame optimistische testresultaten gebruikt worden om creatieve sfeervolle spotjes te maken, kopiëren ze bij Volt de creativiteit van de spotjes zonder de optimistische testresultaten te gebruiken. De vraag is of dat wel mag.

Consumententelevee

Ik vind het geen slechte zaak dat Leugens of Wanpraktijken van gemene multinationals openbaar worden gemaakt. Programma’s als Ombudsjan en Red Mijn Huis hebben wel degelijk een functie. Getuige ook het meldpunt dat naar aanleiding van die laatste werd opgericht.

Maar net omwille van de grote invloed die de media heeft, hebben consumentenprogramma’s een grote verantwoordelijkheid. Wat tijdens die 5 minuten Volt Reclametest wordt getoond en gezegd, staat geboekstaafd als Waarheid. En is dat wel zo?

Volt Vergaloppeert

Neem het frisse voorbeeld van Dettol, een middel dat de boude bewering doet 99,9% van de bacteriën te doden. Kobe doet de test, en de bacterioloog komt tot de conclusie dat hij 85% dode bacteriën een eerlijker cijfer vindt. Tot daar degelijke consumententelevisie. 

Maar iets later gebruikt Kobe de mening van diezelfde ene bacterioloog om te beslissen dat niemand Dettol waszeep effectief nodig heeft. Een conclusie die hem doet stellen dat er “wederom een heel succesvolle Volt Reclametest” werd ingeblikt.

Ook in het gesprek achteraf met Martine blijft Kobe overdrijven door te stellen dat gewone zeep hetzelfde effect heeft als Dettol, en dat het dus een overbodig product is. “Bespaar je het geld!”

Op welk moment wordt consumententelevisie een heksenjacht?

Het mechanisme

Zoals gezegd gebruikt Volt dezelfde methodes als adverteerders in hun spots, en dat is ook het probleem. Van reclamespots weten we dat ze gemaakt zijn door verkopers, en dat ze enkel uitgezonden worden omdat zij daar een ferme hoop geld voor willen neerleggen.

Van Volt verwachten/geloven we dat het onderbouwd televisie is en dat het ons als consumentenprogramma inzicht geeft in de Waarheid. Gaat Volt echter dezelfde methodes gebruiken als adverteerders - voorbarige conclusies verpakken als waarheid - dan is er iets aan de hand.

Onzin niet met onzin bestrijden.

Als consumentenprogramma heb je - in tegenstelling tot adverteerders - de plicht om elke conclusie degelijk te onderbouwen. Niet omdat je programma’s maakt met “ons belastingsgeld”, maar wel omdat je jezelf profileert als een bron van waarheid. 

Heb je echter geen zin om elke conclusie te onderbouwen dan kan je beter als opiniemaker aan de slag in talkshows. Ze hebben daar nood aan mensen met het talent om kort-door-de-bocht waarheden op een toffe manier te brengen.

Voor de Gouden Muur is het een geïmproviseerde janboel, daar krioelt het volk in de luidruchtige chaos van het dagelijkse leven, en dat daar niet alles in het honderd loopt is te danken aan de wereld achter de Gouden Muur. Als het oog van de cycloon ligt daar de wereld van de macht, in mysterieuze stilte, beheerst, betrouwbaar, overzichtelijk als een schaakbord: een soort gelouterde wereld van platoonse Ideeën. (…)
Het wordt bevestigd door de donkere pakken, de geruisloze limousines, de bewaking, het protocol, de perfecte organisatie, de fluwelen rust in de paleizen en ministeries. 

In “De ontdekking van de hemel” schrijft Mulisch een treffende analyse neer over het funtioneren van de wereld van de macht, en zijn verhouding met die van het “gewone volk”. Deze passage is mij als ondernemer zonder werkervaring altijd bijzonder bijgebleven, een reden om ze nu ook met u te delen.

Mijn Gouden Muur.

Waar de Gouden Muur in het boek gebruikt wordt om de politieke macht te illustreren, kan de metafoor ook perfect dienen om een ander licht te werpen op de ondernemerswereld. Elke keer ik voor het eerst naar een klant reed, bekroop mij immers hetzelfde gevoel: als outsider drong ik een wereld binnen van mensen die weten waar ze mee bezig zijn, en moest ik proberen om hetzelfde uit te stralen. Maar hoe doe je dat op een geloofwaardige manier?

Verkleedpartij!

Je begint de uiterlijke kenmerken van de wereld achter de Gouden Muur te kopiëren. Men mocht niet zien dat ik met de fiets gekomen was, dus die kwam in een nabijgelegen struik terecht. Samen met mijn fietskleren overigens, die vervangen werden door een kostuum. Het minibudget dat voorhanden was werd gebruikt om visitekaartjes te drukken en een aktetas te kopen die er “ondernemerig” uitzag. 

Het kopiëren - of nabootsen - van die uiterlijke kenmerken helpt om de zenuwen te verminderen. Ondertussen lopen je kilometers op de meeting-teller op, en begin je gerodeerd te raken. Meer en meer neem je de vrijheid om de nagebootste uiterlijke kenmerken van je af te gooien. De reden daarvoor ligt in de Gouden Muur zelf.

Van welke aard is de Gouden Muur? (…) in werkelijkheid is zij geen product van de machtigen, maar van de machtelozen zelf, zij is de uitkristallisatie van hun eigen verering, ontzag en vrees. Maar als de machtelozen dus in feite niets anders vereren dan hun eigen verering (…) wat blijft er dan over voor de machtigen? Wat zijn zij dan? Is iemand eenmaal door de Gouden Muur gedrongen, wat ziet hij dan? Niets bijzonders. Gedoe van gewone mensen, niet interessanter en ook niet anders van aard dan dat van de machtelozen. Zij oefenen de macht niet uit op een of andere “machtige” onontkombare, als het ware wiskundige zekere manier, zoals de machtelozen denken, maar even rommelig en improviserend als elke machteloze zijn zaakjes bereddert.

Eens je als ondernemer zonder enige ervaring aan de andere kant van de Gouden Muur hebt gestaan, zie je dat de wereld waar je vol ontzag naar kijkt ook bestaat uit gewone mensen. Dat die uiterlijke kenmerken waarachter je grootsheid verwachtte slechts een dun laagje vormen bovenop een mens zoals jij. Een erg bevrijdende gedachte.

Overal Muren.

De Gouden Muur is overigens niet enkel van toepassing op de politiek of op ondernemerschap. Elke wereld - echt of virtueel - waarvan je denkt dat je er niet bijhoort is erdoor omringd. Te weten dat je achter deze muur steeds dezelfde mensen zal tegenkomen, kan je leven een stuk minder beangstigend maken.

Het probleem met die Gouden Muur.

De Gouden Muur heeft zeker zijn functie. Ik ga nog altijd gekleed in een casual kostuum naar nieuwe klanten en ook die aktetas sleur ik nog achter mij aan. Het is een ritueel dat helpt om me op te laden, en nog altijd vertrouwen geeft.

Het jammere aan de Gouden Muur is dat het jonge mensen tegenhoudt om zelf als ondernemer te beginnen. Spreek ik met leeftijdsgenoten over het starten van een eigen bedrijf dan reageren ze alsof dat een enorme prestatie is, en vragen ze zich luidop af hoe dat me in godsnaam gelukt is. Ineens zien zij mij achter die Gouden Muur staan, terwijl ik luttele minuten daarvoor nog gewoon aan hun kant stond.

Sloop de Muur.

Zoals ik in een vorige blogpost schreef is die Gouden Muur van ondernemerschap voor een groot deel de verantwoordelijkheid van ondernemers zelf. Gedreven door ego laten we hem overeind staan of zetten we er regelmatig een paar stenen bij. Niet enkel door te beklemtonen hoe zwaar het is, maar ook door te verbergen hoe plezant en ‘gewoon’ ondernemen eigenlijk is.

Zelf probeer ik leeftijdsgenoten duidelijk te maken dat er achter de Gouden Muur een wereld schuilt waar je met een gezonde dosis gezond verstand perfect kan overleven. En dat het daar zo plezant is achter die Muur, dat ze gerust eens aan de andere kant mogen komen kijken.

“Ook dit is ondernemen.”

Om andere ondernemers de kans te geven ook de boodschap van een plezant ondernemerschap te verspreiden, zijn we onlangs met ookditisondernemen.be begonnen. Een blog waar we momenteel met zeven ondernemers aan de hand van simpele blogposts het plezier van het ondernemerschap willen etaleren.

Zin om mee te schrijven aan ookditisondernemen.be, of om gewoon van gedachten te wisselen? Laat iets weten: anthony(at)youreca(punt)be - @anthonybosschem

Segway Beta

Zelf startte ik op 19-jarige leeftijd een eigen BVBA. Geen diploma, geen geld, maar wel een overdosis ambitie. Tot nog toe een ronduit schitterende ervaring. Ik sta dan ook graag op de barricades om jong ondernemerschap te promoten, en ben geïnteresseerd in elke maatregel die jonge ondernemers moet creëren/stimuleren.

De StartersBVBA, vanaf 1 juni een nieuwe Belgische ondernemingsvorm, is zo’n maatregel. Een maatregel met één voordeel: in plaats van € 6200 moet je bij de oprichting van je BVBA slechts € 1 neerleggen als startkapitaal. In ruil aanvaard je als ondernemer een aantal randvoorwaarden: je financieel plan moet door een expert worden nagelezen, max. 13% van je winst mag uitgekeerd worden als dividend, …

Waarom de StartersBVBA waardeloos is.

Het is een goedkope maatregel voor de overheid, maar de vraag is of het iets uithaalt. Mijn eigen ervaringen en die van mijn fellow-jonge ondernemers lijken dit tegen te spreken. 

Ten eerste is er de mindset van een jonge ondernemer. Bij ‘jonge ondernemers’ denk ik niet meteen aan veertigers die na een vijftiental jaren carrière met een aangenaam startkapitaal een eigen zaak beginnen. Jonge ondernemers zijn jonge honden die zich guerillagewijs een plaats in de KMO wereld proberen toe te eigenen. Het zijn mensen die het concept BVBA gebruiken om zich een vrijheid te permitteren die in loondienst niet realistisch is. De vrijheid om koppig te zijn, fouten te maken, en successen op eigen rekening te kunnen schrijven. Niet bepaald het type mens dat zich extra randvoorwaarden wil laten opleggen in ruil voor een gunst dus.

Bovendien kan men zich afvragen in hoeverre € 6200 een drempel mag zijn voor een entrepreneur in spe. Als je niet het lef, de skills of creativiteit hebt om dat bedrag op tafel te krijgen, is ondernemerschap dan wel iets voor jou?

Dat je zaak in het begin compleet vierkant draait is praktisch een zekerheid. Grote verwachtingen gecombineerd met weinig ervaring leiden tot fouten. En fouten kosten geld. Met € 6200 startkapitaal ben je een stuk ingedekt voor die fouten en hoeven ze dus niet meteen tot een faillisement te leiden.

Het concept StartersBVBA gaat dus niet enkel in tegen de basis van het ondernemerschap - vrijheid en verantwoordelijkheid - maar kan zelfs een gevaarlijke handicap worden bij de opstart van een zaak. Misschien in die mate dat de kans op een faillisement opvallend toeneemt.

Wat jonge ondernemers wél kan stimuleren.

Of de overheid wel een geschikte partij is om ondernemerschap te stimuleren is een aparte discussie. Uiteindelijk ondernemen velen van ons juist om die overheid zoveel mogelijk te ontlopen. Kunnen ze zich echt niet inhouden, dan zijn er volgens mij wel andere aandachtspunten buiten het startkapitaal.

1. Het onderwijs.
   Je kan onderwijzers niet verwijten dat ze kinderen stimuleren om op de platgetreden paden te lopen. Het systeem is er op gemaakt kinderen op een ‘efficiënte’ manier tot gehoorzame volwassenen te maken. En er zijn slimmere mensen dan ik die dat op een behoorlijke manier kunnen uitleggen. Bovendien worden kinderen gestimuleerd om goed te presteren door ‘falen’ of ‘buizen’ zo hard mogelijk te veroordelen.
   Deze twee onderwijskundige concepten fnuiken de basiscompetenties die je nodig hebt als jonge ondernemer: een gezonde rebellie, en het lef om te durven falen. 
   
   
2. Het imago.
   Ondernemers die het ‘hebben gemaakt’ en een mogelijk voorbeeld zijn voor entrepeneurs in spe maken er een sport van hun verwezenlijkingen te bestempelen als uitzonderlijk. “Het is heel zwaar werken geweest.”, “Dag en nacht ploeteren!” of “Ik heb echt zwarte sneeuw gezien.”
   Dat kan allemaal waar zijn, maar wat men er vergeet bij te vertellen is waarom we toch elke dag verder doen. We spreken niet over de euforie van het succes, of de voldoening van een goed eigen team. En net dat zijn de zaken die jongeren moeten horen. De rest zullen ze zelf wel merken. Met vallen en opstaan, maar dat hoort bij elke carrière.
   
   
3. De opvang na, en de sfeer rond een faling.
   Met meer ondernemers zullen er ook meer falingen zijn. Maar is dit wel een probleem? Vandaag wordt een faillisement beschouwd als een vreselijke persoonlijke mislukking, terwijl het vaak niet meer is dan een vervelende samenloop van omstandigheden.
   We hebben een ondernemersklimaat nodig dat failissementen bagatelliseert. “Op naar de volgende!” mag gerust het credo zijn. Hoe meer mislukkingen, hoe meer successen.
   Ook de arbeidsmarkt mag zelfstandigen gerust warmer ontvangen, zeker na een faillisement. Uiteindelijk zijn het mensen die er klaarblijkelijk niet voor terugdeinzen om hun verantwoordelijkheid op te nemen en ervoor te vechten. Al te vaak worden ze meer gezien als koppigaards die tegen beter weten in de afgrond zijn ingehuppeld. 

Waarom jonge honden moeten ondernemen.

Jonge ondernemers zijn interessant. Ze hebben nog geen kinderen, geen vrouw/man, geen huis om af te betalen, en ouders die nog regelmatig eten voor hen willen klaarmaken. Ideale omstandigheden om een aantal jaar weinig te verdienen, en veel te investeren in een eigen zaak. We moeten hen dan ook stimuleren in een jeugdige gezonde arrogantie die nodig is om die eigen zaak te durven beginnen. 

De verantwoordelijkheid hiervoor ligt niet enkel bij de staat. Als ondernemers moeten we jongeren duidelijk maken dat een zaak starten niet zo zwaar is als we laten uitschijnen. Dat de voordelen de nadelen ruim overstijgen.

Waarom ik onderneem.

Eén van mijn eerste klanten haalde ik binnen door met mijn fiets tot in het landelijke Latem te fietsen om er in de struiken mijn kostuum aan te trekken en vol vals zelfvertrouwen bij de klant binnen te wandelen. Een uur later fietste ik met een ondertekende offerte en met de breedste glimlach van mijn leven naar huis.

Dat zoiets als ondernemer mogelijk is, maakt het niet minder dan een droomjob.

Twijfel je om zelf te ondernemen? Neem je gsm en laat het mij weten. Ik kom er graag met jou eens over spreken. + 32 485 15 66 13 - anthony (at) youreca (punt) be - @anthonybosschem

Architectural Grasshoppers Making Love (SFW) 

All men are born with autofocus. (ad)